Na heel lang nadenken kwam ik tot het besluit dat ik niets te vertellen heb. Zwermen woorden stroomden door mijn hoofd, maar ik had er gewoon geen belevenissen voor. Uiteindelijk besloot ik jou, de hypothetische lezer, toch even bezig te houden, zonder dat je door had dat er helemaal niets te lezen valt. Maar nu kom ik tot het onvermijdelijke besef dat ik op deze manier waarschijnlijk jouw intelligentie onderschat. Dus moet ik nu tot de conclusie komen dat jij ook gewoon zal stoppen met lezen, of dat je misschien al gestopt bent. Maar je was wel even een halve minuut weg uit de realiteit. Je bent even vergeten wat je al dan niet aan je voeten hebt, en hoe deze kamer eigenlijk ruikt. Schrijven is een aardig tijdverdrijf.