Mijn vader vroeg me om eens bij hem te komen. Hij stond in de keuken en nam m’n hand. Hij wees naar de klok boven de deur. “Ik ga je eens iets heel belangrijks vertellen. Elke seconde die voorbijgaat, komt nooit meer terug. Daarom moet je elke seconde gebruiken.” Het was de enige levenswijsheid die hij me ooit meegaf. Sindsdien voel ik me niet goed meer. Bij alles wat ik doe, denk ik aan de tijd die ik eraan heb verspild. Hemel, alweer 30 seconden verkwist. Wat is dan wel een nuttige tijdsinvulling? Sindsdien staar ik onophoudelijk naar mijn horloge en zie met lede ogen elke seconde passeren… en nooit meer terugkomen.