Ik zou graag meer weten over zijn leven. Hij werd geboren zonder moeder noch vader, als een nutsvoorwerp. Hij verhuisde naar een supermarkt, samen met duizenden anderen die er exact hetzelfde uitzagen. Maar deze zak zou anders blijken te zijn. Hij werd gebruikt waarvoor hij diende. Het doel dat zijn makers voor ogen hadden, was bereikt. Na dit hoogtepunt raakte hij op straat. Misschien is hij door de koper achteloos weggegooid, misschien is hij op een onbewaakt ogenblik weggewaaid. Wie zal het weten? Maar dat doet er niet echt toe. Hij begon te zwerven, gedreven door de wind. Dagen lag hij op straat, bijna roerloos. En toen, zijn hoogtepunt voorbij, beleefde hij iets dat zijn leven veranderde. Net toen hij tot het volledige doordringende besef kwam dat zijn einde naderde, hij er intens van genoot een speelbal te zijn van de natuur en had besloten zijn lot te aanvaarden, net toen, op dat moment, werd hij gefilmd. Hij werd een icoon van schoonheid. En hij werd gebruikt voor een Hollywoodfilm. De hele wereld zag hem en hij werd de beroemdste plastiekzak in de geschiedenis van zijn ras. Niemand heeft ooit zijn toestemming gevraagd om dit intiem moment openbaar te maken. Een moment dat zo persoonlijk was, werd in alle landen te wereld getoond, als een videofragment in een andere film. Ik vraag me af hoe deze plastiekzak daarbij voelde. Voelde hij zich verraden? Voelde hij zich vereeuwigd? Hoe heeft dit feit zijn leven veranderd? Ik zal het nooit weten.