Passief sociaal zijn is voor mij een deugddoende bezigheid. Lang leve de mensen rondom mij, die me niet uitsluiten maar ook niet tegen me praten. Geaccepteerd in de maatschappij met communicatie als een overbodige luxe. Zwijgen kan immers niet verbeterd worden. En nog zoiets; ken je dat soort mensen (meestal moeders met een zoon of dochter in de puberteit of oude dames) die, bij alles wat je zegt, knikken en ‘jaja’ zeggen en vervolgens fake enthousiast verder vragen waarover je ook bezig bent?
Ik hou ook van hen. Je kan ze zeggen wat je wilt, ze onthouden het toch niet. Toch heb je het gevoel dat je tegen een levend wezen praat dat geďnteresseerd is in je leven, dat toch maar gewoontjes is.