Deze teksten waren voorbestemd om geschreven te worden, ze hechten zich vast in mijn hoofd zoals een mug op Meneer wanneer hij slaapt. Ze moeten er gewoon uit. Ik moet ze kwijt raken: een ultieme poging om psychisch gezond te blijven en een beetje in het plaatje te passen. Gelukkig kan ik er mezelf meestal toe brengen om m’n tekstjes weg te gooien, te verbranden of te verwijderen. Maar dat lukt alleen bij de teksten met een gebrek aan gebrek. De rest spookt maar door m’n kamer.