Het was 03:00 ’s nachts. Ik was treurig, voelde me rot en trok erop uit. Aan het einde van de straat trok iets m’n aandacht. Daar lag Bas, de grote hond van buurvrouw en buurman nr.23, in een kooi nauwelijks groter dan hijzelf. Hij wordt nooit uitgelaten. Dag in, dag uit, gevoederd worden, groeien. Door alles in dit perspectief te bekijken, zag m’n eigen situatie er opeens niet zo erg meer uit. Eureka! Het kon erger!
… Maar nu begon ik medelijden te krijgen met die hond.