Dit zijn alle hoeken van m’n kamer. Dit is waar beer en ik leven. Ik zie voor de eerste keer dat scheurtje in het plafond, daar in die hoek. Ik word me bewust van het materiële, het geslotene van mijn kamer. Er zijn 8 hoeken… dat is best wel veel. 4 hoeken boven en 4 hoeken onder. Ik vraag het mij af. Beer kijkt naar mij, ik weet niet goed wat hij wil zeggen. Misschien is hij nog steeds boos omdat ik hem gisteren liet vallen. Was dat scheurtje daar al eerder? Misschien is mijn kamer helemaal niet veranderd, alleen mijn visie. Dat scheurtje was er al, ik had er gewoon nog niet op gelet. Nee,
niets is veranderd.
En beer kijkt nog steeds met diezelfde blik.