Het was een vrijdagochtend. Muziek.             Een schooldag.      De dagelijkse routine was weer begonnen. Ik

zat dus op de bus.                   Moby.               Lekker asociaal. M’n MP3-speler speelde al een tijdje. Ik droomde

weg en keek uit het raam.     Porcelain.            Het was koud.Een groep vogels vloog voorbij en Ik fascineerde

me in hun gedrag.               Extreme ways         Fantastisch.         Het leven lachte me toe en ik dacht na over het

zijn van alles.             We are all made of stars.    Misschien.                Een raar gevoel… Ik begon alles

anders te zien.                     In this world.           Vreemd. Ik weet niet waarom, maar ik wou, nee, wacht,

ik moést afstappen.               Sunday.                 Waarom?     De bus stopte plots: Ik stapte af en voelde

de koude rond m’n oren.          18.                    5 Kilometer. Het was er druk.  Ik was veel te vroeg afgestapt

maar vond het niet erg.           Stilte.                Batterij leeg.     Plots werd ik  verrast door al het

rumoer in mijn omgeving.    Geronk.         Auto’s razen voorbij.        Ik wou volledige rust en dus weg

van de enige storende factor. Gesuis.           Verkeer en getoeter. Ik wandelde naar de velden en voelde me

meer ontspannen.                 Getsjirp.              Vogels floten. Ik wandelde weg, nergens naartoe,

alleen maar wég van alles.             Eindelijk rust…         Ik liep, wandelde en stapte tot ik

nergens was… waar ik dus wilde zijn.                       Ik had deze plek eindelijk bereikt…

mijn bestemming was gevonden.                         Ik was er.        Meer niet.      Nadenken.     Inzichten.

Openbaring.   Hoop.    Levensoriëntatie.      Ik had het meegemaakt.              Het was voorbij.

Ik had hier niets meer te zoeken.           Ik kon gaan.                   Stilte…         Mijn wandeling kon verder gezet

worden, richting school.                  Ik begreep alles.               Transparantie.  Gelukkig zijn, dat was

waarom het draaide.               ‘Ik kom te laat’.                            Rustig.           Kalmte.     Rustig verder gaan

zonder zorgen.                 Ik keerde terug. Enkel mijn voetstappen waren te horen.   Die 2 uur dwalen leek slechts

een paar minuten.     Ik stond voor de schoolpoort en belde aan. Gepiep.     De receptioniste sprak

me aan.             “U bent te laat.”  Ze schreef iets op en vroeg:  “Naam?”     “Jorn Santen.” “Klas?”  “5LMT.”

“Reden?”...”Ik had een spirituele ervaring, een visioen…,”        Stilte…     “… daarom is het dus logisch

      dat ik te laat ben, want zo’n dingen vragen tijd.”                   Stilte…     Ze keek even verbaasd.

      Ik wist niet wat zeggen.   Ze schreef iets op.                   ‘Overslapen’  Zo werd mijn voormiddag samengevat.