Vanochtend gebeurde iets uitermate vreemd. Ik werd rond 9 uur wakker, en zag dat de zon reeds door m’n gordijnen heen scheen. Na nog een kwartiertje nasoezen – je kent dat wel, nog een tijdje genieten van de warmte van je bed aangezien er toch niks is om voor op te staan – stapte ik uit bed. Beer liet ik nog een beetje uitslapen. Toen ik de gordijnen opentrok zag ik het.

Het huis van de buren was weg. En het huis daarnaast ook. Eigenlijk was alles dat ik normaalgezien door m’n venster zou moeten waarnemen gewoon… weg. Enkel nog een gigantische uitgestrekte aarden vlakte, tot aan de horizon. Ik liep naar de badkamer aan de andere kant van m’n huis, keek door de ruit en ook daar bevond zich hetzelfde fenomeen. Alles weg. Rond m’n hele huis was niets anders dan kilometers en kilometers en kilometers bruine aarden vlakte.

Nu ja, voor mij maakt het niets uit.